Koffie met juf Crissy en Bram en Steef

Wauw, we zitten alweer in maart. En dat vraagt om een nieuw bakje koffie en mijn kids
vragen. Dit keer niet met één, maar met twee mensen! Bram en Stephanie. Bram heb ik
inmiddels denk ik z’n 4,5 jaar geleden leren kennen via Social Media. Hij sloot toen bij
ons groepje aan om me te lopen tijdens de Zevenheuvelen in Nijmegen. Een leuke,
goede vriendschap ontstond. Bram was toen aan het daten met Stephanie en ik met
Erik. Inniddels doen we graag leuke dingen met z’n vieren, maar heeft Erik er in Bram
een hele goede (hardloop)vriend bij en kan ik zeggen dat Stephanie één van mijn beste
vriendinnen is. We lopen niet alleen samen, maar een winkeltripje of een gezellige lunch
komt ook geregeld voor. En loopt er iemand van ons een (eigen) marathon? Dan
proberen we er altijd wel voor elkaar te zijn. Wanneer dat niet zo is, bijvoorbeeld in
Valencia, dan is Steef één van de eerst die ik bel om mijn hart te luchten.

Bram en Stephanie zijn twee hele fanatieke sporters. Obstakel runs, marathons,
krachtraining en zelf een ultra slaan ze niet over. Ze hebben een eigen bedrijf, B-Fit,
waar ze anderen mensen graag motiveren en inspireren om ook gezond te leven en te
bewegen. Een kopje koffie met kidsrvagen kon natuurlijk niet uitblijven.
Hardlopen doen ze beiden fanatiek. Maar Bram was toch wat eerder gestart dan
Stephanie. Bram heeft altijd fanatiek gevoetbald, maar echt hardlopen daar begon hij
pas mee in 2017/2018. Toen Bram aan het trainen was voor de marathon van
Rotterdam, is Stephanie ook gaan lopen. Beiden hebben dat jaar de marathon van
Rotterdam gelopen. Alleen wist Bram niet dat Stephanie mee zou lopen. Dat was nou
eens een leuke verrassing.

Samen hardlopen, is heel bijzonder. Je boft echt dat je altijd een hardloopmaatje hebt.
Hun eerste rondje samen was de 5 kilometer in Barendrecht. Voor Stephanie was dit
haar eerste keer 5 kilometer. Dit ging super goed! Ook al vond ze het zwaar. ‘Ik ga nooit
verder lopen dan 5 kilometer
’ zei ze nog. Maar het smaakte naar meer. Deze loop gaf
haar veel (zelf)vertrouwen en een erg goed gevoel.

Beiden hebben al zoveel mooie kilometers gemaakt. Maar de mooiste loop die ze samen
hebben gedaan, is toch wel de marathon van New York. Ik begrijp dit meteen. Als ik
terugdenk aan mijn New York marathon dan krijg ik al kippenvel. En een hele grote
glimlach. Maar er zijn ook veel leuke loopjes die op de planning steeds dichterbij komen.
Bram en Stephanie houden beiden van trailrunning. De trail van La Chouffe staat ook
daarom ook heel hoog in het rijtje van mooiste loopjes. Lekker in de natuur, de heuvels
op en af en genieten van de omgeving.

Maar, zijn dit ook de mooiste medailles? De mooiste medaille in hun uitgebreide collectie
is toch wel die van New York. Het hele avontuur in de stad, alles is groot. De expo is
groot, de stad is groot, de marathon is groot. Dat maakt het uniek. Ook al was de
marathon voor ons beiden niet de grootste uitdaging, de medaille is zooo gaaf. Ook
omdat daar Medal Monday erg groot is, iedereen die de marathon heeft gelopen loopt op
maandag met zijn medaille om en mensen op straat feliciteren je de hele tijd.

Pannenkoekendag, die hebben ze niet. Maar beiden lusten wel graag een bord pasta de
avond van te voren. Voor het lopen is het wisselend. Bram eet graag kwark met fruit en
muesli. Al maakt deze vaste prik nu steeds meer plaats van de traditionele witte
boterham. Na het lopen wil hij graag een appel, ‘dat is zo lekker!. Stephanie eet vooraf
meestal een banaan. Bij een wedstrijd komen bij haar ook de witte boterhammen op het
bord. En na afloop een pakje chocomelk voor de eiwitten. En ook bij Stephanie, een
appel, want dat is lekker zoet. Ik moet er om lachen. Zou ik mijn kids blij maken met een
appel na het lopen?

Hoe zouden deze twee kanjers kinderen/anderen willen motiveren en wat zou je als
leerkracht doen?
Zowel Stephanie als Bram werken allebei ook parttime in het onderwijs.
Bram geeft les op het MBO Sport en bewegen en Stephanie is coach op het voortgezet
onderwijs. Daarnaast hebben ze, als in het begin beschreven, een eigen bedrijf B-Fit.
Bij B-Fit willen ze mensen van alle leeftijden enthousiast maken voor bewegen en veilig
sporten. Mensen helpen met het stellen van doelen/uitdagingen vinden ze het leukste
wat er is. Wat ze altijd mee willen geven is dat bewegen op je eigen niveau belangrijk is,
dat je jezelf steeds een beetje uitdaagt zonder over je grens heen te gaan. Bewegen
moet leuk en uitdagend. Bewegen en gezond leven vinden ze heel belangrijk. Je krijgt
maar één lichaam en daar moet je het voor de rest van je leven meedoen. Je kan niet
even nieuwe darmen of een nieuw been kopen bij de supermarkt. Als je gezond eet en
genoeg beweegt dan zorg je ook heel goed voor jezelf en jezelf is het belangrijkste dat er
is!

Lieve Bram en Steef, tot snel bij ons volgende hardlooprondje! En, natuurlijk staan we bij
jullie Rotterdam marathon weer aan te moedigen!

Koffie met juf Crissy en Frouke

Februari, de tweede maand alweer van het jaar. Mijn goede voornemen was om meer te schrijven over mijn hardloophobby. In januari is me dit helaas niet gelukt, naast het kopje koffie. Gelukkig stond er voor deze maand nog een kopje koffie gepland. Namelijk met Frouke! Frouke heb ik leren kennen via social media. Een mama van twee leuke kids en fanatiek hardloopster. Niet zomaar eentje, maar eentje die de hele wereld overvliegt en op de mooiste plekken een hardlooprondje doet.

Frouke loopt dus fanatiek, maar waarom is ze eigenlijk hiermee begonnen? Eigenlijk was de sport van Frouke eerst synchroon zwemmen. Maar toen haar kinderen kwamen, is ze gestopt. Toen werd het eerst de sportschool. Maar was dit leuk genoeg? Een vriendin van Frouke, Stans, begon eerst met hardlopen. ‘Die is gek’ dacht Frouke. Maar toch deed ze zelf ook een poging. De eerste keer was echt zoals bij veel mensen. Frouke was helemaal doodop ervan. Hierna is ze het anders aan gaan pakken en werd er gelopen met ‘Evy’. Twintig lessen vinkte Frouke af, hierna kwam het zelfvertrouwen en besloot ze het verder zelf te gaan doen. En zo ging Frouke van 5 kilometer naar de 10 kilometer. En later breidde dit zich uit tot de Dam tot Dam met KLM.

Hardlopen is een sport dat altijd en overal kan. Ook dit is een reden waarom Frouke is gaan hardlopen. Want op reis, kan het altijd. Een setje kleding mee in de koffer. Wanneer dan de volgende ochtend in het hotel het zonnetje opkomt en daar het raam schijnt, is het moment daar om te gaan lopen. Het maakt dan niet zoveel uit hoever het is, Frouke geniet ervan. Frouke heeft vast veel mooie loopjes gedaan. Wat is nu het allermooiste rondje? Het rondje van 12 kilometer in Stanley Park, in Vancouver. Dit rondje heeft echt alles, je kan het zo gek niet bedenken. Bos, zee, bruggen en zelfs totempalen. Maar deze wereldreizigster noemt ook haar trainingsrondje op Ameland. Een ‘rondje’ van 30 kilometer ter voorbereiding op de marathon. Alles kwam daar samen. Het gevoel was goed, de training ging lekker en het was een prachtig rondje. Ook kan Frouke enorm genieten van haar rondjes thuis, want dat voelt echt als thuis. Aan alles om haar heen in haar omgeving ziet de dan de seizoenen veranderen. Genieten is dat, tijdens het hardlopen. Ik herken dit gevoel. Alles voelt dan zo lekker vertrouwd. En in elk seizoen is er altijd wel een mooi plekje op je vaste route die dan net het mooiste is.

Hardlopen, wat kan soms geweldig zijn. Maar soms valt het ook tegen. We komen op het onderwerp ‘de marathon’. Beiden liepen we afgelopen december Valencia en we kwamen elkaar zelf onverwachts tegen op het parcours. Een blik naar elkaar en een glimlach was even zo fijn. Frouke had nog een appeltje te schillen met de marathon. Ze heeft deze magische afstand nu drie keer gelopen. Haar eerste marathon was in Berlijn. De eerste is altijd bijzonder. Je hebt dan echt nog geen idee waar je aan begint, maar zodra Frouke in het startvak stond voelde zich toch ineens wat minder bijzonder dan thuis in haar eigen omgeving. Al die lopers, die kunnen ook allemaal een marathon lopen. Maar toch horen we bij één procent van de wereld bevolking die een marathon loopt. Zou je niet zeggen, bij de start.
Haar tweede marathon was in Rotterdam. Iedereen had het over de sfeer daar. Frouke wilde het ook weleens ervaren. Maar dit viel tegen. Was dit het nu? Frouke wil deze marathon niet overdoen, maar wel dé marathonafstand en kwam zo op Valencia uit. Het gevoel van euforie wilde ze ook wel eens ervaren. En dat deed ze. Frouke liep een geweldige marathon in Spanje, eentje waar ze trots op mag zijn.

Frouke is al op zoveel plekken geweest. Maar wat eet ze nu het liefste voor een wedstrijd? Dan kiest ze meteen voor suikerbrood. Een Fries. Het gaat zelfs mee het startvak in. Ik twijfel of ik dit mijn kids in de klas geef, misschien aan het einde van de dag. Dan kunnen ze vol energie weer naar huis. De kinderen van Frouke zijn ook sportief en hebben de suikerbrood gewoonte overgenomen. Toen Frouke in verwachting was, ging ze zich afvragen ‘wat wil je voor je kinderen’?. Frouke en haar man zijn allebei sportief. Dus kwam er de hoop dat de kinderen ook een passie zouden krijgen voor sport. Het liefste voor een teamsport.
Jelle zit inmiddels op voetbal en als hij zelf niet voetbalt, dan staat hij aan de kant aan te moedigen. Femke vindt eigenlijk alles leuk en is ook nog eens overal goed in. Als ze ergens aan begint, dan kan ze het. Maar voor nu is het even hockey en hardlopen.

Met twee kinderen heeft Frouke als ouder ook het onderwijs een beetje meegemaakt. Wat zou ze willen veranderen als dit zou kunnen? Kleinere klassen en meer persoonlijke aandacht voor elk kind. En natuurlijk meer sporten. Frouke noemt meteen leuke ideeën. Maak gebruik van de omgeving. Zit er iets in de buurt? Ga er kijken! Of beter nog, vraag een proefles. En kijk dan niet naar de standaard dingen, maar vraag de kinderen waar hun interesse ligt. Wat een leuk idee gaat er in mijn hoofd om! Ik ga dit met mijn medal Monday meteen eens vragen in de groep.
Maar hoe zou Frouke de kinderen dan motiveren om meer te bewegen? Haar antwoord is meteen duidelijk. Geen spelcomputers. Die komen gewoon niet in huis. In plaats daarvan lekker naar buiten. En het liefste samen. Samen sporten, met het gezin, of met vrienden of vriendinnen. Hierbij moet je als ouder natuurlijk wel zelf het goede voorbeeld geven. Want goed voorbeeld, doet goed volgen. Ook op vakantie. Lekker wandelen, fietsen, hardlopen, samen als gezin. En kinderen vooral niet pushen, maar zelf laten ontdekken. Er is zoveel leuks.

Lieve Frouke, dankjewel voor je leuke antwoorden, de gezelligheid en gewoon voor hoe en wie je bent. Tot hopelijk snel!

Koffie met juf Crissy en Pim

Nieuwe maand, nieuw kopje koffie. Dit keer samen met Pim, maar in Oosterhout beter bekent als Pim van de gym of meneer Pim. Pim is een fanatiek sporter, vindt van alles leuk, geeft gymlessen en is sportcoach. Naast al deze dingen is deze duizendpoot ook altijd gezellig en in voor een bakkie koffie.

Pim en ik kennen elkaar al een tijdje. Waarvan eigenlijk, vraag ik me af tijdens het uitwerken van mijn blog. Geen idee eigenlijk. Van het Oosterhouste? Van social media? Of via via? Meerdere loopjes liepen we samen en ooit toen ik het erg zwaar had bij een duurloop reed Pim mij toeterend voorbij en bood voor de grap aan dat ik wel in mocht stappen. We zien en spreken elkaar niet wekelijks, maar weten elkaar altijd wel te vinden. Zo stond Pim met mijn Kidsmarathon op meerdere plekken in Coronatijd en liepen we samen 5KM in de vorm van een kroontje op Koningsdag. Pim motiveert kinderen op school en via zijn social media. Ik heb daar veel bewondering voor, Pim weet de kinderen ook echt te vinden.

Maar waar ligt het begin van deze sportiviteit? Eigenlijk bij de voetbal en om in conditie te blijven. Wanneer een training niet doorging, was het Pim die voorstelde om dan iets anders te gaan doen. Een keertje naar de sportschool, maar ook hardlopen werd dan plan b. Zo gingen ze ook samen mee doen met evenementjes, bijvoorbeeld de Stratenloop. Pim merkte al snel dat hij de wedstrijdjes veel leuker vond dat de trainingen en besloot dit meer te doen. Inmiddels loopt Pim al ongeveer 15 jaar.

We kletsen wat verder over evenementen. Wat zijn de leukste? De Zevenheuvelen en de halve marathon van Eindhoven noemt Pim meteen. Hé wat leuk denk ik, want daar hebben we een deel samen gelopen bij de start! Maar Pim noemt er zo nog een paar op. Noordwijk, door de duinen, vond hij ook prachtig. En de mooiste medaille? Echt een vraag van kinderen hé. De halve marathon van Eindhoven. Deze is wel mooi uitgesneden. Hebben ze een mooi plekje? Nu hangen ze bij Pim op een rekje in de wc. Pim krijgt in de week van onze koffie de sleutel van hun nieuwe huis. Komen dan de medailles ook in de wc? Pim lacht. Nee, ze krijgen een plekje in zijn thuiswerk kantoor.

Als we over lopen praten, praten we erover alsof het de normaalste zaak is. Maar ging Pim zijn eerste loopje ook zo gemakkelijk? Pim loopt vaak wel relaxt, omdat hij vaak met kinderen/jongeren loopt die net wat rustiger lopen. Zo komen we bij een mooi onderwerp. Pim loopt ook regelmatig met jongeren. Wanneer kinderen naar de middelbare school gaan, zijn ze wat moeilijker te bereiken was de discussie op zijn werk. Volgens mij moet je ze gewoon vragen. Was Pim zijn mening hierop. En dat deed hij. Hij wilde zelf ook graag weer beginnen met hardlopen, maar vond het alleen ook minder leuk. Hij deed een oproepje op social media, waar nog veel jeugd hem volgt, en zo had hij een clubje verzameld. Er ontstond een heuse appgroep en er werd fanatiek gelopen. Na Coronatijd, toen alles weer mocht en clubs opengingen, werd het minder. Pim hoopt dat het weer een beetje op gaat starten. Voor Pim is het ook een stok achter de deur om toch lekker te gaan lopen.

Pim zit natuurlijk zelf ook deels in het onderwijs en motiveert kinderen bij gym. Hoe zou hij nu het onderwijs anders willen zien en hoe kun je ze nu motiveren? Pim geeft aan dat je de kinderen gewoon uit moet nodigen en het samen moet doen. Je moet er zelf bij zijn. Als je ze inspireert en motiveert, moet je er zelf ook zijn. Je bent het voorbeeld van en voor die kinderen.

Wij hebben de beruchte pannenkoekendag. Maar doet Pim dat ook? Heel lang heeft Pim dit wel gedaan. Als hij naar een evenement onderweg was, dan ging hij bij een tankstation eraf en haalde hij standaard een broodje kaas en een kop koffie. De kop koffie blijft hij doen. Ook bij de gymles. Pim geeft zelf aan dat hij niet zoveel loopt om enorm hiermee bezig te zijn. Hij heeft een halve marathon al gelopen. Maar een hele? Kriebelt het niet? Ja, zegt Pim, ooit een hele lopen staat toch op zijn lijstje. Je hebt wel een goede basis voor nodig en kilometers maken. Een marathon kan je niet zomaar lopen. Halleluja, denk ik, want zo denk ik er ook over. Een marathon, 42 kilometer, is niet niks. Pim vergelijkt het met de 80 van de Langstraat, een wandeltocht van 80 kilometer. Ook daar ziet hij mensen ongetraind. Pim heeft de meerdere malen gelopen. Zijn eerste halve marathon was een week na de 80 van Langstaart. Met het idee ‘dit wordt wat, want de blaren staan er nog op’, liep hij toch een heerlijke halve marathon. Zo zie je maar waar een goede basis goed voor is. Maar een mentaal ding is het wel. Pim maakt er soms een spelletje van. Bijvoorbeeld bij de Bruggenloop. Kan ik die voor me nog halen? En die met dat roze shirt? Dit leidt lekker af en ben je met andere dingen bezig. Dit geldt ook voor het samen lopen. Zo kletst Pim tegen iemand die hij inhaalt of waar hij even naast loopt bij een evenement. Tot die gene niks meer terugzegt.

Welk evenement wil je nu echt nog graag lopen? De marathon van New York zegt hij snel. Oh, en dat snap ik helemaal. Als je dan kiest voor het lopen van een marathon en je wilt er (misschien) maar eentje, dan is dat natuurlijk wel de mooiste om te doen. Maar ook de halve marathon van Egmond wil Pim heel graag doen. Over het strand en door de duinen en de omstandigheden lijken hem heel bijzonder.

Pim, dankjewel voor de gezelligheid! Ga je volgend jaar met ons mee naar Egmond? Dan houden we een plekje vrij voor je in de auto! En, wanneer je weer een keertje een rustig rondje doet met een clubje, dan sluit deze juf graag aan! Tot bij de Glow run volgend weekend!

Valencia Marathon

De marathon van Parijs was net achter de rug en toen kwamen de volgende plannen al. Tijdens mijn verjaardagsfeestje schreven Erik, Lynn en ik ons in voor de marathon van Valencia. Ik had nog een appeltje te schillen met de marathon. Want hoe mooi en leuk Parijs ook was, mijn marathon daar ging toch anders dan ik gehoopt had vanwege een beknelde zenuw in mijn buik drie weken voor de datum. Mijn doel in Parijs veranderde van sub 4 naar uitlopen en mijn lijf heel houden en genieten. Mijn snelle, want ja onder de vier uur finishen is voor mij snel, marathon zou echt nog wel komen dit jaar. En toch liep dit anders.

Op donderdagavond vertrokken we naar Valencia. Met we bedoel ik; Erik, Lynn, Charlotte, Jo en Lenhard. Met z’n zessen hadden we een super tof appartement geboekt en zouden we er een gezellig weekend van maken. Drie marathonlopers, met elk een eigen doel, met een fijn supportclubje! Voor we vertrokken, had ik natuurlijk nog een pannenkoekendag met de kinderen op school. Tijdens de rekenles stond schattend rekenen centraal en mochten de kinderen een eindtijd schatten. Na alle kilometers in de voorbereidingen en met mijn raceplan op zak, ging er echt met goede moed naartoe.

In mijn voorbereiding ben ik geswitcht van ‘lekker uitlopen’ naar een sub 4 poging. De lange duurlopen gingen in het begin erg moeizaam in de zomer. En dan bedoel ik ook echt erg moeizaam. Ik liep niet lekker, het duurde allemaal lang en mijn benen (en hoofd) wilde echt niet in het begin. Toen school eenmaal weer begon, kwam ik langzaamaan, echt langzaamaan, weer in het ritme en gingen mijn trainingen steeds beter. Van Joan kreeg ik trainingen met blokken op marathontempo erin. Hier zag ik elke keer een beetje tegenop, maar ook elke keer ging het heel lekker. Dit gaf mij zelfvertrouwen en een enorme boost, waardoor ik de kriebels kreeg voor een sub 4. Mijn 30-ers gingen prima en ook mijn buik hield zich goed, op één training na. Eindelijk weer lekker lopen zonder pijn en mijn trainingen één voor één goed afwerken. Ik kon echt weer genieten van het hardlopen. Vamos, op naar Valencia!

Met een volle rugzak stond ik op donderdagavond op Schiphol. Na lang wachten, want deze juf wilde op tijd zijn, gepaard met een hoop gezelligheid en de slappe lach vertrokken we naar Spanje. Lekker dutje gedaan, waardoor die 2 uurtje voorbij vlogen. Eenmaal in Valencia hadden we snel ons bed opgezocht. De volgende ochtend genoten we van een heerlijk ontbijtje en gingen we op pad naar de expo. Precies zoals we op wedstrijddag wilden doen, zodat we een beetje goed voorbereid zouden zijn. Bij de expo stond Jo helemaal enthousiast foto’s te maken van haar drie marathoners die hun startnummer trots in ontvangst namen. Daarna deden we nog een rondje op de expo, schreven Jo, Charlotte en Lynn nog een briefje voor op de supportmuur en scoorde ik, zoals het inmiddels een traditie is, een shirtje van de marathon als aandenken. Oh ja, en sokken, want ik ben dol op gekleurde hardloopsokken. En één shirtje en sokken pasten nog wel net in mijn tas op de terugweg straks. Marathonkriebels had ik nog niet, tot we bij de expo wegliepen. Daarna hebben we lekker koffie gedronken in het zonnetje en die avond schoven we nog een lekker bordje (zwarte) pasta naar binnen. Na een hoop gezelligheid, veel stappen en een goed gevulde buik ging ik vervolgens lekker op tijd mijn bed in.

Zaterdagochtend stond weer een geweldig ontbijtje op de planning, bij Dulce de Leche. Wauw, alleen van daar rondkijken begin je al te watertanden. Hierna werd het een dagje de toerist uithangen in een Hop On, Hop Off bus. Zo hadden we toch de stad gezien, zonder dat we te veel hoefden te lopen. Een prachtige, rustige stad, met een fris windje wel in die bus. Ingepakt zaten we bovenin om ons heen te kijken. Na de bustocht volgde er weer een bordje pasta en ging ik nog even met Charlotte met spoed op zoek naar oorbellen, want de mijne waren denk ik weggewaaid in de bus. En een marathon lopen met een oorbel minder kan natuurlijk niet. Hierna deed ik een lekker middagdutje en legde ik mijn spullen klaar. Tijdens het avondeten maakten we nog een plan met onze supporters op welke punten ze zouden staan, zodat ze ons alle drie zouden zien. Na pasta bordje nummer 2 en in het hotel nog een flesje Maurten moest het stapelen wel goed zitten en gingen we naar bed, want de wekker stond mega vroeg.

Zondag, 4 december 05.00, de wekker. Marathondag. Ontbijt erin met een kopje koffie. Nog een keer die tas checken. Haartjes in laten vlechten door Jo, die gewoon mee op stond op dit belachelijk vroege tijdstip om onze haren te doen. Met ons bedoel ik natuurlijk die van mij en Lynn, Erik liet de vlechtjes maar voor wat het was. Oude kleren aan. Toch nog een keer die tas checken en vervolgens op naar de start. De metro viel me echt alles mee qua drukte, maar warm was het wel. Dit zorgde voor een leuk gesprek met de buurman in de metro. Eenmaal bij het startgebied was het even zoeken naar waar nu precies onze tasafgifte was. Na even zoeken en vragen, besloten we maar gewoon de korte route door de bosjes te pakken. Nummertjes opgespeld, nog een krentenbolletje erin, nog minimaal 2 keer plassen op een dixie en toen waren we er dan toch wel klaar voor om het startvak in te gaan. Toevallig kwamen we Jordi nog tegen en stonden we gezellig met z’n vieren bij de start onze zenuwen te bespreken. Onder het gezang van de Spaanse Lee Towers begon mijn tiende marathonavontuur.

Ik had een plan meegekregen van Joan en eerlijk is eerlijk, ik had er stiekem wel vertrouwen in. Met maar weinig mensen had ik mijn plan gedeeld, want ik wilde de druk niet hoger maken en zat heel eerlijk gezegd ook niet te wachten op goed bedoelde adviezen van een ander. Joan is mijn trainer waar ik veel vertrouwen in heb en met dit plan kwam het daarom vast goed. Dus daar ging ik. Mijn plan bestond uit blokjes. De eerst 10km rustig starten was hierbij van mega belang. Dus dat deed ik. Ik zat in een iets te snel startvak, maar liet me niet meenemen door de rest. Omdat vrijwel iedereen mij voorbij ging, hoefde ik niet te slalommen en dit liep eigenlijk wel prima. Na een kilometer of 4 zag ik Frouke verder op lopen samen met haar man. Liefst wilde ik naar haar toe sprinten om haar nog een knuffel en peptalk te geven, want ook Frouke vond de marathon spannend. Maar dit leek me toch niet verstandig. Langzaamaan kom ik dichterbij Frouke en kletsen we even. Wat een kanjer. Daarna ging mijn weg weer verder. Bij kilometer 7 zag ik Koen en Ton, mijn neef en oom die ook kwamen aanmoedigen. Super leuk! Koen heeft een tijdje parallel naast mij gefietst en we kletsen hoe het ging. Gezellig, zo was ik zo weer een paar kilometer verder.

Op naar het volgende punt. De 10KM, want daarna zou ik een beetje versnellen en rond de 11KM zouden Charlotte, Lenhard en Jo staan. En daar stonden ze, met vlag en poster! Zo leuk! Ik kreeg er een boost van. Na de 11KM kwam ik mijn supporters snel weer tegen bij de 14, maar dan Ton en Koen. Even zwaaien en zingen en weer verder. Op naar de 17, waar mijn andere supporters weer zouden staan. Hoppa, weer een stukje afgevinkt en zo ging ik verder naar het halve marathonpunt. Eenmaal daar mocht ik weer een beetje versnellen of bij de 25KM, maar ik voelde me zo goed die dag. Het ging zo lekker, mijn benen gingen vanzelf en ik moest mezelf een beetje inhouden. Eten en drinken ging goed en zelfs mijn buik had een prima dag. Omdat ik me zo goed voelde, besloot ik bij de 21 al te versnellen zoals ook de optie was. Na de 21KM vond ik het parcours veel leuker en gezelliger dan de eerste helft. Mooiere omgeving en meer supporters langs de kant. En toen kwam er een stemmetje. Ik voel me mega goed, zou er een PR inzitten? Ik ga het proberen. En zo ging ik verder. Bij kilometer 28 volgde op een drukke, gladde drankpost en voel ik iets bij mijn voeten. Huh, wat gebeurt er? Voor ik het door heb, struikel ik. Een meneer haakt met zijn voet tussen die van mij. Ik kan me nog net opvangen, maar ik bezeer me ontzettend. Mijn bovenbeen en heup voel ik branden. Shit. Snel opstaan. Ik kijk nog op mijn klokje. Ik denk dat ik weinig tijd heb verloren en zet een sprintje in om het voor mijn gevoel goed te maken. Oef, mijn bovenbeen doet zeer wanneer ik aanzet. Ik probeer dit voort te zetten en mijn plan nog vast te houden, maar het lukt me niet. Mijn been doet zeer en mijn frustratie wordt groter en groter. Dan krijg ik een appje van Erik, die twijfelt of hij door moet lopen. We appen even, zo kan mijn tempo wat naar beneden om even bij te komen en me te herpakken. Toch lukt het me niet. Mijn been doet zeer en mijn andere heup inmiddels ook, omdat ik anders ga lopen. En mijn frustratie blijft groeien. Tussen de 32 en 36 kilometer heb ik een grote strijd met mezelf. Ik wil niet uitstappen alleen maar omdat mijn plan niet lukte. Dan stopt mijn muziek en belt Erik. Poeh, ik hoop dat het met hem inmiddels goed gaat, want ik heb echt even genoeg aan mijn eigen ellende. Erik besluit om verder te lopen en we wensen elkaar succes. Hierna bel ik Koen met de vraag waar zij staan en of ze misschien een flesje water hebben. Ik maak me zo druk dat ik er misselijk van word. Bij de 36 kilometer zie ik Koen en Ton. En dan gebeurt er iets. Ik ga niet tevreden zijn met alleen maar uitlopen. Mijn plan ga ik loslaten, maar ik ga wel proberen er nog het beste van te maken en te genieten. Ik ben niet naar Valencia gekomen om het verschrikkelijk te vinden. Koen rent even met me mee en dit doet me goed. Ook Ton zie ik enthousiast meefietsen. ‘Nog een stukje Criss, je gaat het echt halen’ hoor ik hem roepen. En dan die uitspraak neem ik mee. Ik ga het gewoon halen. Niet binnen de vier uur die ik zo graag wilde, maar ik wil ook niet de handdoek in de ring gooien en zomaar tevreden zijn met wat er op de klok komt te staan. Ik neem mezelf voor dat ik tussen de 4.10 en 4.15 toch echt wel binnen wil zijn. Ik parkeer mijn zere bovenbeen en heup en probeer mijn aandacht te richten op dat het nog maar minder dan 6 kilometer is. Ik prop er met moeite toch nog maar mijn laatste gel in en neem dankbaar het flesje water die ik van Koen kreeg mee. En daar ga ik, op naar het laatste stukje. Bij kilometer 40 zie ik Lenhard, Jo en Charlotte. Wat ben ik blij dat ook zij er zijn vandaag. Ik krijg een glimlach uitgeperst en neem de Nederlandse vlag mee. Dan zie ik Koen en Ton nog helemaal mee fietsen. ‘Je bent er nu echt bijna!’ hoor ik Koen zeggen als hij bij de 41 met weer een extra flesje staat. Precies, ik ben er bijna. Gelukkig. Dan loop ik de blauwe loper op en zie ik dat ik nog onder de 4.10 kan lopen. Als ik onder de 4.09.22 loop, dan loop ik toch nog mijn derde snelste marathon. Een troostprijs, dat wel, gaat er door mijn hoofd. Ik zet deze gedachte om en ren nog zo hard ik kan de finish over, met mijn Nederlandse vlag om mijn nek. Ik kom in een tijd van 4:09:00 binnen en ontvang mijn medaille. Ik kijk naar de klok en toch kan ik het niet laten. Ik ben zo teleurgesteld. Dit gevoel overvalt me. Ik ken dit gevoel niet en voor ik het weet voel ik een paar tranen lopen over mijn wangen. Shit man, dit had echt mijn dag moeten zijn. Het ging zo goed. Ik pak mijn telefoon en even app even met mama en bel met mijn loopvriendinnetje Steef, die mij een enorme peptalk geeft. Dit doet me even goed. Met mijn medaille om me nek, nog steeds met vlag, strompel ik naar mijn tas die Lynn en Erik al hebben opgehaald. En dan zie ik Erik, waarbij ook duidelijk de teleurstelling op zijn gezicht staat. Hierna zie ik Lynn, die een geweldige marathon heeft gelopen. Ik zeg haar dat ik trots ben, maar dat ik even mijn eigen teleurstelling te boven moet komen. Even omkleden en het laten bezinken. We geven elkaar een knuffel. Dit is ook sport. De een gelukkig met het resultaat en de ander teleurgesteld. Daarna zie ik mijn oom en neef en tijdens deze knuffels komen mijn tranen weer. Mijn teleurstelling is echt heel groot. Maar wat fijn dat zij er zijn. Met moeite kleed ik me aan. Koen moet mijn veters losmaken, want dit lukt me niet eens. En man, wat loop ik daarna moeilijk. Eenmaal omgekleed zien we ook de rest van onze supporters. Fijn die knuffels. We zoeken een terrasje op en nemen er een drankje op. Daarna klets ik nog even met Lynn en vertel ik dat ik echt wel heel trots ben op haar, maar het even moeilijk vond om enthousiast te zijn omdat ik zo verdrietig was. Ze liep gewoon geweldige marathon en daar mag ze trots op zijn.

Die avond begint mijn trotste gevoel een klein beetje te komen. Nog niet helemaal, maar als ik dinsdag op school kom zijn het de kinderen die mij een spiegel voorhouden. Mijn medaille hangt niet om, maar zit in mijn jaszak. Waarom heb je die niet om? En ik vertel mijn verhaal. Ik zie de kids zo betrokken luisteren. ‘Die medaille juf, die moet gewoon om hoor. Je hebt er zo hard je best voor gedaan’. ‘Het maakt niet uit welke tijd je liep juf, ik ben sowieso trots op je’. Ik word er stil van. Deze 16 wijsneuzen hebben natuurlijk gewoon gelijk. Ik liep mijn tiende marathon, in een geweldige stad met hele fijne supporters en toch was ik niet trots. Waarom eigenlijk niet? Ik ben gevallen, maar ben toch doorgegaan. Dit is ook de marathon. De beloning op al het harde werken komt er niet altijd uit op de dag zelf. Wie weet, wel bij de volgende in Londen!

Lieve Lenhard, Jo, Charlotte, Koen en Ton, dank jullie wel. Jullie aanmoediging was geweldig! En lieve Lynn en Erik, op naar meer loopavonturen!

Koffie met juf Crissy en Sjef

Een dagje eerder dan gepland, want zo meteen vertrek ik naar Valencia voor de marathon! Daarom vandaag al een nieuwe ‘koffie met jug Crissy’. Dit keer met een oud bekende van mij. En met oud, bedoel ik járen terug. De koffie is met Sjef. Die vroeger bij mij op de basisschool zat. Toen ik begon met mijn kindervragen, stond Sjef al op mijn lijstje. Sjef is sportief, is een doorzetter, maar houdt ook van leuke dingen. Hij zat bij het leger, wat hem veel discipline leerde. Ik kende Sjef daarvoor vooral als iemand die wil in was voor een goed feestje en gezelligheid. Maar juist deze discipline zie ik terug bij hem, ook in sport. En doorzetten is nou net iets wat ik aan mijn kids in de klas mee wil geven. Niet opgeven als iets tegenzit.

Wanneer ik Sjef spreek met de kids vragen, heeft hij net een kleine week ervoor zijn eerste marathon gelopen. De marathon van Amsterdam, waar hij met weinig voorbereiding aan mee deed. Weinig voorbereiding in duurlopen, want Sjef heeft een goede sportieve basis. Hij kwam enorm vrolijk ons gepasseerd bij de 40 kilometer, met zowaar een grote glimlach. Ik tref Sjef bij zijn werkplek, Fit en Strong in Kaatsheuvel, waar de medaille in zaal hangt ter motivatie voor anderen. Hoe kwam hij nou ineens bij het lopen van een marathon? Duurlopen lopen is niet zijn passie, zoals hij zegt. Maar een vriend belde hem met het bericht ‘ik heb een startnummer over’. En waarom ook niet? Een obstakel marathon was al van het lijstje, dus een beetje marathon ervaring had hij al. En nu? Het kriebelt voor een volgende!

Ik ken Sjef al sinds de kleuterklas. Maar wanneer begon hij nou met sporten? Eigenlijk al toen hij klein was. Het is er met de paplepel ingegoten, door een sportieve vader, maar ook door een sportieve opa. Hoe tof is dat, een sportieve opa? Vroeger was het vooral voetbal. Maar eigenlijk vindt Sjef alles wel leuk. Het voetballen bleef hij lange tijd doen, maar hij ontdekte ook de obstakel runs. Dat Sjef uiteindelijk voor het CIOS koos, verbaast me niks. Maar toch was er meer nodig om hem tevreden te krijgen. Hij ging het leger in. Een plek waarbij je leert doorzetten, niet opgeven en blijven gaan.

Zijn eerste hardlooprondje was voor de voetbal. Sjef ging bij een ander team spelen, in Dongen, wat een hoger niveau was. Daar was het belangrijk dat conditie goed zat. Op vakantie naar Spanje gingen hardloopschoenen en een schema mee. In de ochtend werd er gelopen en zat zijn sportieve vader met een stopwatch op de steen de rondjes te klokken. Bij thuiskomt was het zijn sportieve opa die met hem mee ging naar het bos om hem te begeleiden met zijn hardloopschema. Het sporten en lopen bracht hem rust en hij kon zijn ei kwijt.

Ondanks dat Sjef eigenlijk geen loper is, heeft hij toch wat leuke loopjes gedaan. Maar wat is nu de leukste loop en wat is nu mooiste medaille? De marathon bij Mud masters. Deze was emotioneel, maar erg bijzonder. Sjef zou deze lopen voor het KWF. Zijn vader werd gediagnostiseerd met kanker en Sjef wilde hier iets voor doen. Het idee was dat hij deze lopen en dat zijn vader daarbij zou zijn. Wegens Corona werd deze uitgesteld. Sjef zijn vader kon er hierdoor niet meer bij zijn. Toch weerhield dit Sjef niet om alsnog die 42.2KM te knallen en geld op te halen.
Mooiste medaille? AMSTERDAM! Een marathon lopen is echt geweldig. En dit heeft Sjef ook mogen ervaren. Het is leuk om eens over een marathon te kletsen, met iemand die lopen niet als hoofdsport heeft. Sjef vond het prachtig. Allemaal getrainde en fitte mensen met hetzelfde doel: een marathon uitlopen.

Dat Sjef enorm sportief is en een bezig bijtje is, is wel te merken. Maar wat zou hij kinderen mee willen geven en willen veranderen in het onderwijs? Sjef vindt dat er wel eens meer nadruk mag liggen op de gezond leven en eten. Aandacht voor goede voeding, maar dan wel op een leuke manier, met bijvoorbeeld een spelletje of uitdagende opdracht. Maar ook meer bewegen en buitenspelen. Sowieso het buiten zijn mag wel gepromoot worden: buiten lessen lijkt hem wel wat.

Leuk om Sjef eens te spreken over sport, na al die jaren. Ik heb bewondering voor zijn mindset. Als ik hem hoor over de marathon in Amsterdam, gewoon doorlopen, klikt het zo makkelijk. Voor ik weer in de auto stap, krijg ik een mini spoedcursus. Niet toegeven aan het stemmetje dat zegt dat je het niet kan of dat het zwaar is, maar meteen aan iets positiefs denken. Bedenk waarom je dit ging doen en beeld je in hoe het is als je over de streep komt. Nou, deze spoed cursus gaan we zondag eens uitproberen!

Dankjewel Sjef, dat je na al die jaren weer eens gezellig wilde bijkletsen! Wie weet, tot bij je volgende marathon!

Tien keer 42

Het staat met pen (en kleurtjes) in mijn agenda: zondag 4 december, de marathon van Valencia. Niet zomaar een marathon, maar mijn tiende. Mits ik de finish haal natuurlijk, maar daar ga ik stiekem wel vanuit. Een mijlpaal, mijn tiende marathon. Wie had dat ooit gedacht, dat ik er tien zou gaan lopen? Ik zeker niet. En waarschijnlijk dachten meer mensen dat toen ik ooit vertelde dat ik mijn eerste wilde gaan lopen. Daarom een blog over mijn marathon. Een soort ode aan de marathon. En een beetje aan mezelf. Want joe, (bijna) tien marathons. Ik vind het eigenlijk wel knap van mezelf.

Rotterdam 2017
Waarom nou een marathon, dat is toch heel ver? En doe je dan de hele? Nee. Welke afstand dan, als ik zeg ‘ik ga een marathon lopen’. Dit was het begin van mijn marathonavontuur. Eentje die veel langer duurde (en duurt) dan dat ik van te voren had durven dromen. Ik werd geïnspireerd door mijn vader en de marathon op tv. Ik wil dit ook, net als pap de marathon lopen voor mijn gehandicapte neefje en geld ophalen. En daar ging ik. Met een schema van internet en aangepast door coach papa startte mijn voorbereiding. Door weer en wind met vaak iemand mee op de fiets. Ik liep verder dan ik ooit liep. Maar kwam mezelf ook vaak tegen. Mijn lijf was dit nog niet goed gewend. Vaak was ik ziek na mijn lange duurlopen. Maar dit weerhield mij niet. Ik paste mijn voeding aan en ging ervoor. Op zondag 9 april liep ik mijn eerste marathon. En wat een geweldig feest! Ik haalde veel geld op voor Pim en haalde ook nog eens lachend de finish met mijn vader naast me op de fiets, die hele stukken parallel meereed, net zoals mijn opa ooit bij hem deed. Meteen over de finish riep ik: ik ga volgend jaar weer! Dat ik drie dagen niet kon lopen van de spierpijn maakte me niet uit. Ik had de smaak te pakken.

Rotterdam 2018
Met wat meer ervaring en kilometers in de benen begon ik aan de tweede voorbereiding. Weer Rotterdam. In dit jaar ben ik beter naar mezelf gaan kijken en vond meer balans met sporten en voeding. Ik viel veel af, maar werd ook sterker. Pas na mijn eerste marathon besefte ik me dat voeding ook echt belangrijk is bij dit soort prestaties. Wat eet je ervoor, tijdens en erna. Ik ging op ontdekkingsreis. Mijn eerste marathon liep ik op snoepjes. Maar nu waagde ik me aan sportdrank en gelletjes. Mijn tijden in de voorbereiding werden beter. Maar mijn maag was nog altijd lastig. Toch liep ik een geweldige tweede marathon, met weer geen man met de hamer. Tuurlijk was het zwaar na 32 kilometer, maar bij het Kralingse Bos kwam ik dansend om de hoek sjeezen. Marathon nummer twee in de pocket.

New York 2018
Zei ik al ‘New York?!’. Wauw. Ik ging de marathon van New York lopen. Al bij inschrijven veranderde ik een stuiterbal. IK GA NAAR NEW YORK. Ik kon het gerust in een week honderd keer vertellen. Of je het het nu wilde horen of niet. Voor inschrijven vertelde ik het aan het mijn ouders dat ik naar New York wilde voor de marathon. Ik ga, alleen of met een van jullie, maar ik ga. En toen ging mijn vader mee. Mijn trotse support ging mee! En daar gingen we. Alle dagen hadden we regen, maar op de dag van de marathon was het prachtig loopweer. Tot nu toe mijn beste loopweer op marathondag. Samen met papa ging ik mijn startnummer ophalen en genoten we van alles wat New York te bieden had. Grote porties eten, een basketbalwedstrijd en Times Square. Op marathondag nam ik vroeg afscheid van pap, “tot bij de 27 kilometer!” In de bus had ik al een runnershigh. Wat vond ik het allemaal geweldig. De sfeer. De mensen. En man, die Amerikanen. Jeetje! Toen kwam het startschot. Mijn doel was een sub 4. Progressief. In New York. Ik ging het gewoon proberen. Maar wauw, wat geweldig was deze marathon. Voor ik het wist was ik bij pap. Tot straks! En daar ging ik weer. Ik kwam in 3:56 over de finish met een mega runnershigh, die nog steeds niet weg was. Deze marathon was echt een groot feest.

Rotterdam 2019
Ik wilde het wel eens ervaren. Een zware marathon. Mezelf tegenkomen. Dat ik al in de voorbereiding, want toen ik besloot Rotterdam te lopen in 2019, was ik ook bezig met mezelf. Ik volgde een pittige traumatherapie en sliep slecht. Richting de marathon ging het beter met me dus de marathon zag ik als een afsluiting van een moeilijke periode. Maar dat ik mezelf zo hard tegen zou komen bij deze marathon had ik niet verwacht. Het was warm. Iets waar ik al niet zo goed tegen kan. Bij kilometer 18 viel een gelletje verkeerd en toen was het gedaan. Toen al? Ja, toen al. Mijn gelletje was er sneller uit dan dat tie erin zat. Maar stoppen kwam niet in mijn op. Ik had ondanks alle tegenslagen zo hard getraind voor deze marathon. Hier heb ik van geleerd. Het mijn me veel meer gekost dan opgebracht. Weken na deze marathon had ik last van mijn pijntjes. De man met de hamer kwam ik dus echt een keer tegen. En het was niet alleen hamer die hij bij zich had, maar een hele gereedschapskoffer. Een wijze, maar zeer moeilijke, les.

Chicago 2019
Deze had ik samen met Erik al ingeschreven voordat Rotterdam gelopen was. Na Rotterdam moest ik er echt niet aan denken om nog een marathon te lopen. Mijn loopplezier was echt even weg en mijn lijf vond het moeilijk. Na een poosje ging het gelukkig beter en leerde ik steeds beter naar mijn lijf te luisteren. Chicago werd de eerste marathon die ik niet alleen liep. Maar met Erik. Hoe bijzonder om samen een marathon te mogen lopen? Deze marathon ging gelukkig zoveel beter dan Rotterdam. Ik genoot. Tot de 37, want toen had ik helaas weer maagpijn. Maar ik kwam hand in hand met Erik, met een glimlach, over de finish.

Polsbroek 2020
Deze marathon kent vast niemand. Maar zoals we allemaal al weten kwam Corona de wereld in. En dat betekende ook; geen officiële marathons. Maar ik was zo fit. Mijn buik ging zo goed. Dat ik het toch wilde proberen. Mijn doel was om te kijken hoe het met mijn lijf zou gaan. Mijn schoonmoeder en schoonzus waren de hele dag in de weer om pijlen te zetten bij hun in de buurt. Nou ja, voor hoever 42,2 kilometer in de buurt is dan. Samen met Erik begon ik aan onze eigen marathon. Met de schoonfamilie als rijdende drankpost op afgesproken plekken. Erik stopte bij de 27 kilometer. Ik ga door dacht ik. Ik liep zo lekker. Geen buikpijn, geen zware benen. En zo liep ik mijn snelste marathon ooit. Geen druk, gewoon lekker rennen. Mijn marathonplezier was weer terug!

Kids marathon 2021
Weer geen marathon. Weer Corona. Ik was teleurgesteld toen ik het mailtje kreeg onder werktijd. De kids zagen dat. ‘Jammer juf! Maar dan ga je toch zelf, gaan we met je mee!’ zei een leerling. Ik had eigenlijk bedacht nooit meer zelf een marathon te lopen. Hoe leuk het ook was, je mist toch de sfeer van een echt evenement. Maar als sportieve juf, die kinderen graag wil laten zien hoe leuk sporten is, kon ik hier geen nee op zeggen. Als ik nu terugkijk, was dit de meest bijzonderste marathon ook. Wat een geweldige ervaring met de kinderen en collega’s. Maar ook met Erik, familie en vrienden. Ik voelde me echt vereerd dat iedereen met mij het sportgevoel wilde uitstralen. En de kids? Die hadden echt een geweldige dag zo in deze periode. Zwaar was die wel met zoveel wind en je toch steeds aan te moeten passen. Maar ik kijk met een enorm grote glimlach terug op deze mooie dag.

Berlijn 2021
Voor deze marathon heb ik weinig woorden. Verschrikkelijk vond ik het. Het zou 28 graden worden. Toen ik dat zag wist ik het al ‘het wordt een taaie’. Als het in Nederland was geweest, dan was ik niet gestart. Mijn lijf gaat niet goed op dit weer. Maar ja, we hebben er niet een jaar opgewacht om alsnog niet te gaan natuurlijk. Dus daar gingen we maar. We, Erik en ik, hebben deze marathon samen uitgelopen, maar daar is ook echt alles mee gezegd. Ik vond er niks aan en Erik ook niet. Dat hielp natuurlijk ook niet mee, als je elkaar ook al niet enthousiast kan krijgen. Maar de medaille is binnen en Berlijn is van het lijstje.

Parijs 2022
Eigenlijk zou dit mijn tiende marathon worden. Maar in Rotterdam 2021 ben ik uitgestapt, dus werd dit nummer 9. De voorbereiding ging geweldig goed. Tot de laatste drie weken, toen ik met acnes, een beknelde zenuw in mijn buik, op de EHBO kwam te liggen. Toen dit iets beter ging na behandelingen, kreeg ik er ook nog Corona overheen. Mijn marathonplan wiebelde. Lang getwijfeld om te gaan lopen. Maar toch besloten het te proberen. Geen PR of snelle tijd. Gewoon gezond uitlopen. Dit nam zoveel druk weg! Ik liep niet snel, maar genoot wel enorm. Ik was elke keer blij om mijn supporters te zien en kon elke keer weer lachen. Een hele andere ervaring, maar zeker ook veel marathonplezier.

Als ik deze blog schrijf, krijg ik kriebels. Stiekem ben ik enorm trots op mezelf. Ik heb sommige lessen op de harde manier moeten leren, maar mijn loopplezier is gelukkig wel weer helemaal terug. We zien het wel wat Valencia brengt. In ieder geval een prachtige ervaring en hopelijk medaille nummer 10. Een marathon is zoveel meer dan die 42.2 kilometer. Je leert jezelf kennen, komt jezelf tegen, maar krijgt er zoveel meer voor terug. De weg ernaar toe is vaak net zo mooi, al dan niet mooier, dan de marathon zelf.
En nu? Nu heb ik lekker taperweek! Nog twee rondjes te gaan en een pannenkoekendag met mijn klas. En dan ben ik er klaar voor!

Koffie met juf Crissy en Mari!

Een nieuwe maand, nieuwe koffiepraat. Dit keer een hele gezellige kop koffie, in het gezellige Den Bosch bij Mari thuis. Mari en ik ‘kennen’ elkaar al een tijdje via Instagram. Toen ik begon met mijn kopjes koffie idee, had ik Mari al snel gevraagd of hij mee wilde doen. Want zijn naam zegt het al, van rocker naar runner, dat moet een leuk verhaal zijn!

Dit keer is mijn kopje koffie niet alleen, want Erik vond het ook wel gezellig om mee te gaan naar Mari. En geef hem eens ongelijk, al is het maar op de beroemde wc van Mari te zien, die geheel in stijl is van Toy Story. Wanneer we aankomen, worden we warm onthaalt door Mari en zitten we al snel aan de koffie.

Mari was nooit een hardloper. Maar een drummer. Het vele drummen was ook een sport, maar ook in een ongezonde omgeving. Toen hij eenmaal moest stoppen met drummen vanwege een schouderblessure werd het tijd voor iets anders om fit te blijven. Maar wat dan? Wanneer ik vraag ‘waarom ben je gaan hardlopen, zit daar een mooi romantisch verhaal bij?’ hoor ik meteen Charlotte, de vrouw van Mari, hard lachen op de bank. Tot tien jaar geleden had Mari nog nooit gesport, hij had er zelfs een hekel aan. Maar op een dag besloot Mari toch te beginnen met hardlopen. De meeste mensen beginnen als ze twintig zijn, bij Mari duurde het wat langer. Sneakers uit de kast en op naar park waar hij veel te hard begon. Beetje als Usian Bolt, op volle sprint weg, want dat was beeld wat Mari had van hardlopen. Na één keer wist hij het al, volgende keer moet ik wat beter naar mijn lijf luisteren. En dat is knap, want sommige hardlopers weten dat na jaren nog niet. Na een te snelle opbouw kwam Mari uit bij een opbouwschema.

De eerste keer dat Mari vijf kilometer kon lopen, was hij zo blij. Dat zou genoeg zijn. Maar dit liep toch anders. Het eerste rondje vond hij nog niet geweldig. Het leren ‘leuk vinden van hardlopen’ duurt het langste, want je hebt een basis nodig voordat je het leuk vindt of er meer voldoening uit te halen. Dan begint het genieten. Mari weet nu dat hij pas na een halfuurtje echt lekker loopt.
Van het schema van de 5 kilometer ging hij door naar de 10 kilometer. Zijn eerste tien kilometer was tijdens een kerstontbijt run bij de Run2day in Den Bosch. Mari was nieuwsgierig naar anderen. Hoe lopen zij, hoe ziet dat eruit? In zijn schema mocht hij maar 7km. Daar ontdekte Mari het samen lopen. Het kletsen en samen lopen zit er nu zo in. En dan gaat het invloed hebben op de rest van je leven.

Uiteindelijk liep Mari zijn eerste marathon in Amsterdam. Amsterdam? vraag ik me hardop af. Mari was op zoek naar een loopgroep. Maar meestal zijn dit groepen vanuit de atletiek. Dit vond Mari maar suf en niet leuk. Hardlopen was niet hip in Den Bosch. Maar wat is er dan wel? Zo kwam Mari bij de Running Junkies uit in Amsterdam. En dit concept vond hij tof, een running crew. Zo ontstonden er mooie dingen en contacten in Amsterdam. En zo ook de marathon daar. Een marathon is iets magisch, een bijzondere afstand, die volgens Mari vaak wordt onderschat. Den Bosch is een provincie stadje, Amsterdam was andere koek.

Het leukste en mooiste loopje? Poeh, moeilijk kiezen. Na even denken vertelt Mari dat dit het allereerste loopje is geweest. Het was een rondje van 5km. Als er tweehonderd man aan de start stond, dan was het al veel. Mari had geen idee wat hem te wachten stond. Hij begon meteen te kletsen tegen andere mensen, maar alle snelle atletiek mensen kwamen daar alleen voor een snelle tijd, dus dit werd hem niet in dank afgenomen. En drinken? Dat zat overal, maar niet waar het moest. Tijdens het lopen wist Mari ook niet meer voor welke afstand hij had ingeschreven, 10 of 5, dus besloot hij maar door te lopen. Uiteindelijk een rondje te veel. In Mari zijn beleving liep hij zo sierlijk als Bambi, maar dat bleek op foto’s toch tegen te vallen. Maar waarom dan toch dit rondje als leukste? Omdat het zijn eerste evenement was. Nou ja, eigenlijk telt hij deze niet als eerste.
Zijn mooiste loopje zijn er twee. De marathon van New York en de halve marathon van Disneyland Paris. Toen Mari begon met hardlopen, is hij er meteen over gaan schrijven, digitaal. Niet voor een ander, maar voor zichzelf. Dit bracht hem veel. Mensen gingen het lezen en het bracht hem plezier. Zo werd hij uiteindelijk gevraagd voor een nieuw sportvoedingsmiddel, Vifit. Hij werd uitgenodigd voor een evenement met een aantal anderen. Lang verhaal kort, Mari mocht mee naar New York, om daar de marathon te lopen. Hoe vet is dat. Als ik naar Mari luister, hoor ik een enorme dankbaarheid in zijn verhaal en stem. Want zoals hij al zegt, hoe vet is dat. Hij zou zelf anders nooit in New York zijn gaan lopen. Toen hij het nieuws kreeg, had hij meteen tranen. Mari is immers zwaar emotioneel incontinent wat dat betreft, we horen dat deze uitspraak wordt bevestigd door een lachje van de bank van Charlotte.
In New York aangekomen, werd er meteen met een groepje in New York een rondje gelopen. Toen kwam het besef; we lopen in New York! En dan die marathon, geweldig! En natuurlijk, ook tranen. Mari liep de marathon alleen, maar zo voelde het helemaal niet. De band die daar is ontstaan, gaat nooit meer weg. De medaille van deze marathon, is dan ook meteen de mooiste medaille van Mari.

Dan komen we op de halve marathon van Disneyland Parijs, waar Mari op uitnodiging mee mocht doen aan de eerste editie. En niet alleen, maar zijn gezin mocht ook mee. En dat maakte het nog mooier. Dat Mari en Charlotte helemaal weg zijn van Disney, was al duidelijk toen we binnenstapten. Maar het gaat verder dan alleen hun passie ervoor. Mari en Charlotte zijn getrouwd in Disney. Maar ook de hele familie houdt ervan. En dat geeft een heel mooi randje aan dit verhaal. De laatste keer dat ze in Disneyland Parijs waren, waren ze daar met de hele familie. De schoonmoeder van Mari was ook mee, maar was toen al ziek. De was de laatste keer dat ze daar echt met z’n allen waren. Hoe gaat het zijn als we daar weer zijn?
Als Mari over Disney praat, dan spat het enthousiasme ervan af. Het was enorm tof georganiseerd. Een mooi weekend, maar er lagen ook veel emotionele herinneringen. Je loopt alleen met al je gedachtes door Disney. Het waren de mooiste kilometers door Parijs, het was zo intens. Het verhaal van Mari raakt me. Met hardlopen kan je je emoties nog dichterbij halen. En dit herken ik. Hardlopen haalt je emoties naar boven, je komt jezelf tegen.

Iets speciaals eten drinken, zoals onze standaard pannenkoekendag in de klas, heeft Mari niet. Gewoon wat altijd goed gaat, dat hij met hardlopen ook. Mari doet gewoon lekker gewoon. Ooit luisterde hij naar het advies van iemand anders en had iets wat hij eigenlijk nooit deed. Dat doet hij nooit meer. Hij houdt rekening met wat hij niet eet, i.p.v. wat wel.

Maar wat wil Mari kids meegeven? ‘Ga meer naar buiten!’ Hoe zouden we dit nu eens kunnen promoten aan kids? Maak het hip of cool zegt Mari, dan trekt het kinderen aan. Daar zit de uitdaging voor bijvoorbeeld verenigingen. Een stukje marketing voor het gene dat je leuk vindt. Ze meenemen in je enthousiasme. Op naar de Glow run met de kids!

Lieve Mari, bedankt voor de antwoorden, de koffie en vooral je openheid. Je verhaal over Disney raakte mij. Voordat ik de blog ging uitwerken had ik nog even je verhalen hierover gelezen. Mooi, jouw openheid. En zoals we al zeiden, hardlopen is zoveel meer dan sport.

Vijf favorieten

Het is even geleden, dat ik een eigen blog schreef naast ‘koffie met juf Crissy’. Toch ga ik proberen om daar veranderingen in te brengen. Want schrijven over hardlopen is toch iets wat ik écht leuk vind! En in oktober wordt dat een verhaal over mijn vijf favorieten!

  1. Favoriete schoenen
    Oké dit is eigenlijk een moeilijke. Want stiekem heb ik meerdere favorieten ik mijn schoenencollectie. Ja, een collectie, want ik ben zeer gevoelig voor een nieuw kleurtje of editie.
    Voor nu houd ik het bij twee verschillende soorten schoenen. De GT 2000 voor de duurlopen en de NovaBlast 3 voor mijn snellere rondjes.
    De GT 2000 van Asics zijn anti pronatie schoenen, die ik toch wel nodig heb. Deze zijn al jaren mijn steun en toeverlaat tijdens mijn marathonvoorbereiding. Ze zijn lekker stevig, hebben een fijne demping en is een lekkere allround schoen. En, ze zijn er in prachtige kleurtjes, wat wij dames toch ook vaak leuk vinden. Het zijn mijn vertrouwde kilometervreters.

    De Novablast 3 was liefde op het eerste gezicht. Voorheen liep ik op de Novablast 1, maar de 2 kon ik volgens Erik beter overslaan. De 3 daarentegen, zit als gegoten! Een neutrale schoen, wat voor mij prima werkt voor wat snellere trainingen. Ze zijn licht en lekker bouncy, een soort mini trampoline. Maar, omdat de zool een brede basis heeft, geeft het mij toch genoeg steun.

  2. Mooiste hardlooprondje
    Rondje door het bos! Dit kan ik meteen zeggen. Het liefst op een lekker frisse, maar zonnige herfstdag. Heerlijk, met het geluid van de bladeren onder mijn schoenen en de kleuren van de herfst om me heen. Mijn favo rondje is precies 10 kilometer. Oosterhout uit, het bos in over een leuk padje, een stukje hei en dan weer door het bos naar huis. Dit lusje probeer ik ook altijd in mijn duurloopje te proppen, gewoon omdat het een fijn, vertrouwd rondje is.

  3. Lievelingstraining
    Een moeilijke keuze. Eentje waar ik helemaal niet enthousiast van word, zijn duizendjes. Maar het kortere snelheidswerk vind ik wel leuk. Een piramide met korte blokjes vind ik heerlijk. Maar de (semi)lange duurloop staat toch wel voorop! Een ronde van 15-20 kilometer met goed gezelschap, daar kan ik echt van genieten.
  4. Favo muzieklijst
    Met stipt op 1. De lijst van mijn zus. Deze lijst heeft ze ooit aangemaakt voor de Ten Miles in Tilburg, maar daar komen tot de dag van vandaag liedjes bij. Er staan van allerlei leuke remixen in, van nummers die wij vroeger luisterden en van voor naar achter mee konden zingen. In deze lijst zit echt van alles, van meezingers, tot snellere nummers. Een training op dit lijstje is voor mij altijd een succes.
  5. Top food voor, tijdens en na het lopen
    Eten eten eten. Zeker in marathonvoorbereiding een belangrijk onderwerp. Maar ook een moeilijk onderwerp, vanwege mijn moeilijke buik. Jaren en marathons ben ik op zoek geweest naar wat nu echt voor mij werkt.
    Voor het hardlopen is dat niks geks. Gewoon een normaal ontbijt of tussendoortje als ik na werk ga. Als ik in de avond ga, dan eet ik iets lichts, bijvoorbeeld witte pasta. Voor de marathon eet ik altijd op mijn laatste werkdag met de kids pannenkoeken als lunch. Tijdens het lopen neem ik gelletjes van Maurten. Echt ideaal met mijn moeilijke buik/maag. Sinds ik dit gebruik, gaat het vele malen beter. Na het hardlopen is het een beetje wisselend. Iets met eiwitten om te herstellen, maar ook iets lekkers. Na een marathon kijk toch stiekem wel uit naar koud biertje. En in Valencia, dan ruilen we deze in voor sangria en tapas!

Koffie met juf Crissy en Anniek!

Een nieuwe eerste vrijdag van de maand, is een nieuwe ‘koffie met juf Crissy’. Dit keer een kopje koffie met Anniek. Eerlijk gezegd, we hebben al meerdere kopjes koffie genuttigd samen.

Toen ik mijn vriend Erik leerde kennen, kreeg ik er vriendschappen bij. Eentje daarvan is Anniek. Anniek is samen Wout, die uiteraard vele kopjes koffie mee dronk, en mama van twee super leuke kinderen: Jip en Fien! Loopt één van ons een marathon? Dan proberen we daar bij te zijn. Zo stonden wij als verrassing ineens voor Anniek haar neus op Terschelling en was Anniek er met Jip bij tijdens mijn marathon met de kinderen van school.
Een drukke baan, huishouden met twee kids en marathontraining weet ze goed te combineren! Een sportieve mama (en papa) die kids leert dat buiten zijn vooral ook heel leuk is. 

Ook tijdens dit kopje koffie komen dezelfde vragen naar voren. We beginnen weer bij het begin. Anniek is begonnen met hardlopen in Amersfoort. Ze begon pas echt met hardlopen toen ze had bedacht om een marathon te gaan lopen. En zo ken ik Anniek. Ergens volle bak voor gaan. Anniek was toen 23. Maar eigenlijk liep ze al eerder. Tijdens de altijd ‘geliefde’ conditietraining tijdens de hockey. 
Hoe het eerst rondje was, dat weet ze eigenlijk niet meer. Wel weet ze dat ze begon bij het begin, met een schema. Één minuut rennen afgewisseld met twee minuten wandelen. ‘Is dit het nou?’ was een vraag die in haar opkwam. ‘Hier word  je toch niet moe van?’ Maar de marathon was iets waarin ze zich had vastgebeten en wat door haar hoofd bleef gaan tijdens het opbouwen en zo volgde ze braaf het schema, ook om blessures te voorkomen. Want met een blessure ren je nooit een marathon. Leuk dat Anniek zo begonnen is, want de kids uit mijn klas hadden ook z’n schemaatje op weg naar de Kaaienloop! 

Anniek heeft al heel wat mooie marathons (en snelle) gelopen. Niet alleen hele marathons, maar ook andere afstanden en eigen rondjes. Anniek en Wout wonen op een fantastisch mooie plek, waar menig hardloper jaloers op is. Ze lopen zo de bossen in de voor een duurloopje, waar wij soms ook wel eens bij aansluiten. Het leukste loopje kiezen is dan ook lastig voor Anniek, wanneer ik de vraag stel. 
De marathon van Berlijn in 2017 is er eentje die ze wel meteen noemt. Ze reisde er samen met haar moeder heen, Anniek haar eerste marathon en voor haar moeder haar laatste. Ook is dit de marathon waardoor ze Wouter leerde kennen, dat maakt het extra bijzonder. Je eerste marathon, blijft bijzonder, ook als die niet helemaal gaat zoals je gehoopt had. Een andere die ook fantastisch was, was de marathon van Parijs in 2019. En deed staat ook in mijn eigen geheugen gegrift, want toen heb ik Anniek leren kennen tijdens dat weekend. Anniek liep deze marathon met Jip in haar buik en Wout sloot aan. Heel bijzonder! Wout had een week eerder de marathon van Rotterdam gelopen en had bedacht om Anniek toch niet alleen te laten starten aan de, soms toch monsterlijke, marathonafstand. 
Anniek liep niet alleen een marathon met Jip in haar buik, maar ook eentje met Fien. In het voorjaar van 2021 liep ze samen met Wout op Texel hun eigen georganiseerde marathon. En niet zomaar alleen met Wout, maar ook Jip was erbij! Ik was samen met Erik teamsupport op de fiets, met Jip in de bakfiets. Dit resulteerde in een geweldig leuk weekend en een marathon medaille die wij geregeld hadden. 

Maar de medailles, daar geeft ze eigenlijk niet om. Behalve die van de hele marathon, want daar zit bij iedere medaille een eigen verhaal aan. 

‘Wat eet je voor en na het lopen?’ is de volgende vraag. Gewoon, wat er in huis is. Een broodje met chocopasta gaat er wel in. Achteraf eet ze niet zoveel, Anniek gaat gewoon door met de dag. Maar na een marathon is het patat. Ik schiet in de lach. Patat? De kids hier in Brabant zeggen toch echt frietjes. 

Anniek en Wout hebben zelf twee kids. Nog even en dan mag Jip ook naar school. Wat zou Anniek zelf meegeven aan kinderen als ze leerkracht zou zijn? Er is altijd een mogelijkheid om lekker bezig te zijn. Bewegen is vooral heel erg leuk en je voelt je er fijn door. Je moet vooral doen wat je leuk vindt. Is het voetbal? Hockey? Tennis of ballet? Het maakt niet uit, als je het maar leuk vindt. Als Anniek leerkracht zou zijn, zou ze ze de focus leggen op wat goed is en niet op wat niet goed is. Dus niet schermen zijn verkeerd en bewegen is gezond, maar juist vergeet het scherm en beweeg! Bewegen zorgt ervoor dat de hersenen beter kunnen leren, dus beweegpauzes zijn erg belangrijk. Graag zou Anniek het onderwijs in Nederland toch een beetje anders zien. Elk kind zou de mogelijkheid moeten hebben om zich aan te melden bij een sportclub. Het zou geweldig zijn als dit via school kan, zoals in Amerika. Schoolvoetbal, schooltennis, schoolzwemmen en noem maar op. Sporten is een onderdeel van de dag, niet alleen voor de degene waarvan ouders genoeg geld of tijd hebben. 

Wij, ik en een paar kids, hadden de eer om bij Jip zijn eerste hardloopwedstrijd te zijn tijdens de Kaaienloop. Bij deze, hopen we dat ze er volgend jaar weer bij zijn met ons!

Koffie met juf Crissy en Arnoud

Het is weer eventjes geleden dat een kopje koffie werd gedronken. Koffie wel, maar geen koffie en kinderen vragen. In de zomervakantie besloot ik om geen blog hierover te delen, want hé vakantie. Maar nu komende maandag school weer begint en het de eerste vrijdag van de maand september is, kan er weer eentje gedeeld worden!

Mijn kopje koffie drink ik dit keer online met fanatiek wielrenner Arnoud Nijhuis. Precies, geen hardloper. Maar zijn verhaal is inspirerend. Hoe kom ik bij deze wielrenner? Jaren geleden deed mijn vader mee met de Stelvio Challenge voor het goede doel. Mijn vader ontmoette daar in het mooie Italië Arnoud en deelde zijn verhaal thuis. Dit inspireerde mij en zo kwamen we in contact op social media, waarin we elkaar volgen in onze sportieve doelen. Maar misschien heb je Arnoud zijn wel eens horen vallen tijdens de paralympische spelen. In 2016 vertegenwoordigde Arnoud Nederland in Brazilië en kwam thuis met een zilveren en bronzen medaille. Arnoud laat zien dat sport voor iedereen mogelijk is. Arnoud heeft het Mobiüs syndroom, een zeldzame aangeboren afwijking waarbij de zesde en zevende hersenzenuw niet zijn aangelegd. Inderdaad, klinkt ingewikkeld. Dit houdt in dat er geen tot weinig gezichtsuitdrukking is, zijn linkerkant minder goed functioneert en hij klompvoeten heeft. Ook mist hij de krachtspier en spieren in zijn schouder. Toch laat Arnoud zien dat alles mogelijk is. Want hallo, een Olympische zilveren medaille, dat kunnen maar weinig mensen zeggen!

Voor we aan de kids vragen beginnen, eerst een stukje achtergrond over deze sporter. Arnoud is geboren op 9 juli 1989. Op de basisschool was het een rustige jongen, die zelf nog stoeide met zijn handicap. Toen hij naar de middelbare school ging, vond hij dit erg spannend. Want wat zouden andere kinderen van hem vinden? Na een paar weken gaf hij een spreekbeurt. En niet zomaar eentje, maar over zichzelf. Daarmee nam de angst af en vond hij zijn plek op school. Zo zie je maar, dat kinderen prima instaat zijn om elkaar te accepteren. De rustige jongen van de basisschool maakte plaats voor een jongen die soms toch wel de grens op zocht. Na de middelbare school vervolgde zijn weg naar de opleiding bedrijfsadministratie en commercieel medewerker. Iets wat hij niet zo spannend vond, tot zijn eindstage hem deed inzien dat je er veel meer mee kan. Zijn achtergrond beschrijf ik expres, want in zijn verhaal zie ik overeenkomsten. Ook de jeugd van nu zoekt naar zijn of haar eigen plekje, is aan het ontdekken wie ze zelf zijn en soms op zoek naar motivatie.

Wanneer we elkaar spreken is Arnoud volop in training voor zijn volgende doel; WK baan in de Parijs. Niet over een tijdje, maar eind oktober. De conditie is er, maar baanwielrennen is toch wel anders, je lichaam met er aan wennen. Maar waarom is Arnoud begonnen met fietsen? Eigenlijk heeft hij altijd gevoetbald. Maar door zijn handicap en het hogere niveau moest hij hiermee stoppen. Daarna heeft hij ook nog hardgelopen. Na een finish bij een evenement had hij erg last van zijn enkel. In het ziekenhuis bleek deze beschadigd. In die tijd werkte Arnoud bij het gemeentehuis, zo kwam hij in aanmerking met een toertocht voor ambtenaren. Iedereen strak op de racefiets, maar Arnoud gewoon op een mountainbike. Hier zag een collega zijn talent. ‘Waarom doe je hier niets mee?’. Eerst vond Arnoud fietsen maar voor zijn vader en oudere mannen, iets wat hij dacht nooit te gaan doen. Maar toch is hij er voorgegaan.

Zijn handicap zat hem bij voetbal al in de weg. Iets waar hij tegen aanliep. Maar toch sport hij op hoog niveau. Hoe is dat begonnen en heeft zich dat ontwikkelt? Arnoud was 23 jaar sloot hij zich aan bij de talentgroep van Nederland. Een jaar later mocht hij al naar de selectie toe. Toen werd hij al Wereldkampioen op de weg in Canada. Wauw, mooie start gaat er door mijn hoofd. Daar bleef het niet bij. De jaren erna behaalde meerdere medailles op de weg en op de baan. In 2016 werd hij nogmaals wereldkampioen, dit keer op de 1KM op de baan. Dit jaar was ook de Spelen in Rio, waar hij met Zilver thuis kwam. In 2018 stopte hij. Toch hij is nu weer begonnen. Vorig jaar had hij hard getraind om voor het goede doel een ‘rondje’ Nederland te fietsen. Daarnaast begon hij met kracht training. Hij werd beter en sterker, en het bleef kriebelen. Hij was nog niet klaar. ‘Als ik het wil, moet ik het nu doen’.

Zijn eerste fietsrondje, hoe was dat? Het eerste rondje op zijn racefiets was met zijn vader. Een rondje om de plas om even zijn fiets te proberen. Toen vond hij het nog niet zo leuk, totdat hij mee was naar Limburg. Fietsen in de bergen met een groep. Het fietsen in een mooie omgeving, wat ook nog eens makkelijk ging, zorgde voor een mooie start in zijn fiets carrière.

We hebben het niet alleen over zijn eerste rondje ,maar ook over zijn mooiste rondje. We hebben het al even over Nederland gehad en Limburg. Het mooiste rondje was de kilometer op de baan in 2016. Wereldkampioen worden en in een wereldtijd. Maar is dit ook zijn mooiste medaille, of is dat toch van de Spelen? Arnoud krijgt deze vraag vaker. Hij geeft een echt sportersantwoord. ‘De medailles van de Spelen zijn heel mooi, maar mooiste medaille op de Spelen is de gouden, ik had zilver, dus dan ga ik toch voor die van het WK’. Niet alleen omdat het goud was, maar alles klopte daar.

Daarna hebben we het over tradities, zoals onze pannenkoekendag. Na afloop van de kilometers eet Arnoud graag taart, maakt niet uit welke, als het maar taart is. Vooraf heeft hij niet een vast patroon, voor de kilometer is het vooral gewoon normaal. Taart eten na afloop, dat zouden mijn kids ook wel leuk vinden denk ik.

Wat zou Arnoud kinderen mee willen geven? Sowieso dat sporten belangrijk is voor je gezondheid. Daarom is hij gaan sporten. Als hij niet was gaan sporten, was hij (lichamelijk) niet zo sterk geworden. Iedereen moet wel bewegen om gezond te blijven. Je ziet het steeds vaker, dat kinderen zoveel minder bewegen. Arnoud kan het zich niet voorstellen. Toen wij jongen waren en nu, daar zit een groot verschil. We praten nog even door over het onderwijs. Arnoud is er niet zo in thuis, maar als hij kijkt naar vroeger valt het hem op dat er zo weinig gedaan wordt aan sport. Daar zou wel een mogelijkheid liggen; meer bewegen onder schooltijd.

Het verhaal van Arnoud neem ik mee naar school naar de vakantie. Sport is voor iedereen, soms ontdek je bij toeval wat bij je past. En Arnoud, succes in Parijs! Ik (en de kids) gaan het volgen!